ล่าสุด วันที่ 18 กันยายน 2569 นางนงเยาว์ ฮึกหาญ อายุ 73 ปี ตัวแทนเจ้าของอาคารที่ได้รับผลกระทบ กล่าวว่า ในคำสั่งของศาลปกครองสูงสุด มีอยู่ประเด็นหนึ่งที่ทนายของเราได้ให้คำแถลงไปว่า ที่ตรงนี้เป็นที่เข้าตามมาตรการของชาวบ้านดั้งเดิมที่อยู่ก่อนมานาน ซึ่งถ้าสืบได้ว่าเป็นหมู่บ้านดั้งเดิม ทางรัฐต้องขึ้นทะเบียนให้เป็นที่อยู่อาศัย แต่ศาลไม่อ่านตรงนี้ โดยบอกว่าชาวบ้านไม่ได้ร้องในเรื่องการขอพิสูจน์สิทธิ์ แต่ร้องในมาตราข้อ 4 (เรื่องไม่ให้เข้าอาคาร) และข้อ 7 (เรื่องให้รื้อถอนอาคาร) ศาลจึงพิจารณาแค่ตรงนี้ ชาวบ้านเลยฉุกคิดได้ว่าถ้าเราไปสู้ในเรื่องการพิสูจน์สิทธิ์ ก็น่าจะมีทาง เราจึงทำเรื่องขอพิสูจน์สิทธิ์ไปตามขั้นตอนผ่านสำนักงานนโยบายที่ดินแห่งชาติ แต่เรื่องก็ถูกตีกลับมา เพราะถ้าเรื่องอยู่ในศาลและมีคำตัดสินแล้ว เขาจะไม่ก้าวก่ายอำนาจศาล ทางเราจึงได้ทำเรื่องขอพิสูจน์สิทธิ์ไปที่ศาลหัวหิน (ศาลยุติธรรม) ประมาณปลายปี 2568 ถึงปี 2569 ซึ่งผ่านศาลชั้นต้นไปแล้วและกำลังอยู่ที่ศาลอุทธรณ์

“เมื่อวันที่นายกเทศมนตรีนครหัวหินลงมาดูพื้นที่ เราได้ยกเรื่องการอุทธรณ์เรื่องขอพิสูจน์สิทธิ์มาอ้าง เพื่อขอให้ชะลอการรื้อถอน แต่ทางเทศบาลยึดคำพิพากษาศาลปกครองสูงสุดถึงที่สุด แล้วนำเอาประเด็นนี้เรื่องรื้อถอน แต่ประเด็นที่เราขอพิสูจน์สิทธิ์ เทศบาลต้องรับฟังด้วยเพราะเป็นคำสั่งศาลเหมือนกัน ถ้าผลการพิสูจน์ออกมาหรือศาลไม่รับ ถือว่าเรื่องนี้ตกไป คุณค่อยมาดำเนินการเรื่องนี้ จะต้องรีบร้อนรื้อถอนไปทำไม ท่านเป็นคนของประชาชน ท่านก็ต้องเห็นใจประชาชนบ้าง ในการรื้อถอนเทศบาลต้องแต่งตั้งคณะกรรมการมาสํารวจ ว่าชาวบ้านได้รับผลกระทบจากการรื้อถอนไหม เขามีอยู่กี่คน ต้องจัดสรรที่ทำกินให้เขาใหม่ รื้อไปแล้วเขาจะไปอยู่ที่ไหน จะทำมาหากินที่ไหน มันไม่ใช่ว่าทุกคนมันมีบ้านสำรองจะทำอย่างไร”